Even terug naar het begin... Na een roerige tijd waarin mama ziek werd en we ons lieve hondje Loekie moesten laten inslapen, was het eindelijk meivakantie 2023. En daar was ik zó aan toe. In de weken ervoor voelde het alsof ik op de automatische piloot door het leven rende. Ik deed wat er van mij verwacht werd, regelde alles en was er voor iedereen. Maar ik voelde me al lange tijd niet meer écht; verbonden met mezelf. 

Mijn lichaam gaf in die weken al regelmatig signalen: heftige rugpijn, veel hoofdpijn en vermoeidheid. Moe, moe, moe... Ik ging moe naar bed en stond 's ochtends weer moe op. Toch hield ik mezelf voor dat het erbij hoorde en dat ik nog even moest doorzetten. Ik had bijna vakantie: twee hele weken. Daarna zou het vast weer goedkomen, zou ik opgeladen zijn en met frisse energie verder kunnen.

Wat ik toen nog niet wist, was dat ik puur op wilskracht leefde. Ik sleepte mezelf erdoorheen en wilde niet luisteren naar mijn lichaam en de signalen die het me al langere tijd gaf.

Even verder terug in de tijd: december 2022. De kerstdagen waren net voorbij. Het waren fijne en gezellige dagen geweest. Ik zat alleen op kantoor, moest nog een paar dagen werken en keek uit naar de kerstvakantie. Ik had er enorm veel zin in. Tegelijkertijd voelde ik in mijn lijf dat ik in de periode ervoor veel van mezelf had gevraagd. Ik was gestart in een nieuwe baan, met een dubbele functie waarin ik veel verbeterpunten zag en waar ik me volop voor inzette. Inwerken, nieuwe collega's, een nieuw bedrijf, een nieuw ritme... Superleuk, maar ook allemaal dingen waaraan ik moest wennen. Onze jongste zoon was in diezelfde periode overgestapt naar een nieuw kinderdagverblijf, wat voor hem ook wennen was.

Kortom: veel nieuwe en spannende dingen.

Maar terug naar de woensdag na de kerstdagen. Ik zat alleen op kantoor. Veel collega's hadden al vakantie, dus ik werkte rustig in mijn eigen bubbel. Dat vond ik fijn. Toen ging mijn telefoon: mama belde. Mama? Dat was vreemd, want ze belde me eigenlijk nooit. Ik nam op en hoorde meteen aan haar stem dat er iets niet goed was. Mijn hartslag schoot omhoog. Verdrietig vertelde ze dat ze slecht nieuws had gekregen en vroeg ze of ik straks haar kant op kon komen. Ik wilde niet afwachten en vroeg door...

Met trillende stem vertelde mama: “Op de borstfoto's is te zien dat er vrijwel met honderd procent zekerheid gezegd kan worden dat ik borstkanker heb.” Mijn hoofd ging alle kanten op. Mijn fitte moeder, borstkanker? Hoe dan? Ze had toch helemaal geen klachten? Ik probeerde haar te troosten en zei dat ik zo snel mogelijk haar kant op zou komen. Toen ik ophing, dacht ik alleen maar: en nu?

Ik voelde het verdriet opkomen, maar het mocht er nog niet helemaal zijn. Ik belde Maik en vertelde hem het nieuws. Ook hij was overrompeld en wist niet goed wat hij moest zeggen. Daarna kreeg ik een appje van mijn jeugdvriendinnetje Kirsten. Alsof het zo moest zijn. Soms spraken we elkaar maanden niet, maar juist nu stuurde ze me een bericht. Ik belde haar op, begon te huilen en vertelde dat mama slecht nieuws had gekregen. Samen waren we verdrietig, al wist ook zij niet goed wat ze moest zeggen.

Toen ik ophing, zat ik daar alleen. Aan de andere kant van het gebouw dan mijn collega's. Hoe kon ik na dit nieuws nog verder werken? Er was een bom gedropt, maar eigenlijk wist ik nog helemaal niets. Maik en Kirsten hadden allebei gezegd dat ik naar de groep moest gaan, zodat ik in ieder geval niet alleen zou zijn. Ik huilde even en toen de tranen wat waren gezakt, liep ik naar mijn collega's. Zij zagen meteen dat er iets aan de hand was en vroegen: “Gaat het wel?” Mijn ogen vulden zich opnieuw met tranen. Ik vertelde over het telefoontje. De coach werd gebeld, ik kreeg haar zelf aan de telefoon en zij stuurde me naar huis.

In de overdrive reed ik naar mijn ouders. Daar waren veel emoties: verdriet, boosheid en onmacht. Mijn tante en oom waren er ook en later kwam mijn broertje. Tegelijkertijd voelde ik een soort oerkracht in mezelf: dit komt goed. Dit móét goedkomen.

De vakantieweek verliep heel anders dan gepland. In plaats van ontspannen en bijkomen, gingen we veel naar het ziekenhuis en probeerde ik er te zijn voor papa en mama. Al snel bleek dat de vorm van kanker agressiever was dan eerder gedacht. Opnieuw een bom. Mama stortte in en papa raakte verdoofd. Ik voelde weer die enorme kracht. Ik pakte mama vast en zei: “Jij gaat niet dood. Jij kunt dit, en wij zijn bij je.” 

Er volgde een onstuimige tijd. Mama kreeg chemotherapie en was vaak ziek. Ik merkte hoeveel het met mij deed, maar mijn tranen en verdriet mochten er slechts af en toe zijn. Al snel schoot ik weer in de overdrive: regelen, zorgen en er zijn voor de anderen. Voor papa, mama, mijn kinderen en mijn gezin. Want dat werd toch van mij verwacht?

Nu weet ik dat dit mijn overlevingsdeel was: mijn harnas, zodat ik niet hoefde te voelen wat het werkelijk met mij deed. En hoeveel impact het allemaal op mij had.

Pas veel later, tijdens mijn opleiding tot holistisch coach, heb ik dat mogen ervaren.

Terug naar mei 2023. Eindelijk had ik meivakantie. De periode daarvoor had er flink ingehakt. Ik was op.

In de vakantie kwam er dan ook weinig uit mijn handen. Zitten, liggen en veel in de natuur zijn: dat was het enige waar ik zin in had en behoefte aan voelde. Maik en de kinderen om mij heen. En eerlijk: dat was fijn. Maar soms voelde zelfs dat als te veel. Te veel prikkels, te veel onrust.

Tegen het einde van de vakantie voelde ik het al: die twee weken rust waren fijn geweest, maar ik had veel meer nodig. Toch kwam mijn hoofd er weer tussen. Ach, kom op. Niet aanstellen, gewoon weer door. Morgen begin je gewoon weer met werken.
En ja hoor, zo ging het. Maar eerlijk...

De wekker ging. Alles voelde zwaar. Ik kreeg mijn lijf bijna niet vooruit. Uiteindelijk lukte het toch en om 6.45 uur was ik op mijn werk. Het voelde alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden. Mijn collega en ik waren de bedden aan het opmaken toen ze vroeg naar mijn vakantie: hoe die was geweest en hoe het nu met mij ging. Ze wist ook dat de periode vóór de vakantie pittig was geweest.

En op dat moment gingen de sluizen open. Alles wat ik tot dan toe had kunnen tegenhouden, lukte niet meer. Ik huilde ontroostbaar. Ik schaamde me. Ik moest toch sterk zijn en doorgaan? Ik was in conflict met mezelf. Mijn collega adviseerde me om met mijn leidinggevende te praten zodra zij er was. Er kwamen wel duizend gedachten op: ja, maar... Toch wist ik ook: het moest. Het lukte me niet langer.

Een uur later zat ik in gesprek en ook daar kwamen de tranen als een stroom naar buiten. Ze was heel begripvol, maar ik schaamde me. Het voelde als falen. Ik werd naar huis gestuurd, met de boodschap dat ik even pauze moest nemen en moest voelen wat ik nodig had. Maar dat voelde zó niet kloppend. Ik thuis, terwijl ik op mijn werk hoorde te zijn. Ik voelde me schuldig tegenover mijn collega’s, tegenover mijn kinderen die op school en bij opa en oma waren, en tegenover Maik. Dit moest me toch gewoon lukken?

De volgende dag stond ik, uiteraard vanuit wilskracht, weer op mijn werk. Maar al na een paar minuten voelde ik in mijn lijf: Wat doe ik hier? Het gaat niet. Ik wil liggen, zitten. Mijn lijf voelt zwaar.

En wéér, met lood in mijn schoenen, ging ik het gesprek aan. Ik moest het zelf benoemen. Zelf mijn grenzen aangeven. Tegelijkertijd voelde ik bij bijvoorbeeld mijn coach: waarom ziet ze niet dat het niet gaat? Waarom meldt ze mij niet ziek? Het frustreerde me. Maar ook zij wist: Milou heeft dit zelf te doen. Ze moet haar eigen grenzen stellen.

Die dag, na mijn ziekmelding  waarvan ik toen nog niet wist dat die voor langere tijd zou zijn  gebeurde er van alles in mijn lichaam. Al mijn overtuigingen kwamen voorbij. Mijn gedachten en emoties gierden door me heen.

Maar dit was het begin van een periode waarin ik eindelijk voor mezelf mocht kiezen. Waarin ik moest gaan voelen: Wat wil ik nu eigenlijk? Waar word ik blij van? Want eerlijk: op dat moment wist ik dat echt niet.